In de Uilenburgersjoel hoorden bewoners dinsdag 27 januari eindelijk wat de gemeente van plan is met de Weesperstraat. Na maanden “we zijn ermee bezig” ligt er nu een ontwerp, een fasering én een pilot. Dat is winst. Er komen maatregelen: 30 km per uur en een versmalling van de rijbaan. Dat steunen wij.
Maar voor eigenlijk voelt dit plan nog steeds half.
De discussie over de Weesperstraat loopt al jaren vast omdat het echte probleem wordt vermeden. Het gaat niet over stoepen, bomen, groenvlakken, of straatmeubilair. Het gaat over verkeersvolume en gezondheid.
Dagelijks rijden er ongeveer 27.000 auto’s door de Weesperstraat, van en naar de IJtunnel via de Valkenburgerstraat. Dat is de verkeersstroom waar het plan zich uiteindelijk naar voegt. Doorstroming blijft de harde randvoorwaarde.
En precies daar wringt het.
De straat wordt namelijk net niet versmald op het stuk waar de meeste bewoners wonen. Daar blijven drie rijstroken liggen, zodat het verkeer kan blijven doorrijden.
Dat wordt gepresenteerd als het maximaal haalbare – een deal.
Maar die deal botst met het eigen beleid van de stad. In Amsterdam Maakt Ruimte staat dat de auto niet langer vanzelfsprekend voorop staat en dat doorstroming niet altijd leidend hoeft te zijn. Soms mag een rit langer duren als dat nodig is voor gezondheid en leefbaarheid.
Juist daarom is het vreemd dat op de Weesperstraat opnieuw hetzelfde uitgangspunt geldt: eerst de doorstroming, daarna de leefbaarheid.
Dat dit geen natuurwet is, blijkt een straat verderop.
In de Valkenburgerstraat is het profiel al jaren smaller. Hulpdiensten hebben zich aangepast. Tijdens de Weesperstraatknip reed er bovendien tijdelijk veel minder verkeer, met aantoonbare verbeteringen van de leefbaarheid.
De stad bleef gewoon functioneren.
Daarom is de echte vraag niet of het kan.
De vraag is waarom het hier niet mag.